"Andere bewoners lieten met zien dat er nog een wereld te ontdekken is"

Monique

Monique danste bijna eerder dan dat ze liep. Jarenlang deed ze aan jazzballet en ze maakte daarna de overstap naar culturele dansvormen, Hawaïaans, Tahitiaans en Indonesisch, waarbij de dansen een verhaal vertellen. “Ik danste zelf en gaf les aan de groep. De optredens waren het leukst. De reacties uit het publiek daar deden we het voor. Met het gezelschap ben ik naar Hawai en Tahiti geweest. Dat was geweldig. Ik wist toen al dat ik iets mankeerde.”

“Het startte met tintelingen in mijn benen en handen. Als danser ken je je lijf natuurlijk goed. Een medische molen volgde en op mijn 30^e kreeg ik de diagnose MS. Mijn wereld stortte in. Ook mijn huwelijk was er niet tegen bestand. Ik ben wel zo lang als mogelijk was doorgegaan met mijn leven; dansen en werk, maar het afscheid van beide was pijnlijk.

Net voor corona kreeg ik een hersenbloeding. Een periode van revalidatie bij Reade volgde. Daar hoorde ik voor het eerst over MS Expertisecentrum Nieuw Unicum. Ondanks dat ik best goed herstelde, zette het me ook aan het denken. Alles ging toch moeizamer en ik was op mezelf aangewezen. Ik kwam naar Zandvoort om te logeren en kreeg fysiotherapie. Ik ging er blanco in, maar vond het direct gezellig. Het voelde alsof ik de mensen er al jaren kende. Andere bewoners met MS lieten me zien dat er nog een wereld te ontdekken is. Je nog gewoon leuke dingen kunt ondernemen. Het was een eyeopener. Toen een bewoner tijdens het logeren tegen mij zei: ‘Wanneer kom je hier wónen?’ Was dat het zetje dat ik nodig had. Ze had gelijk; thuis was ik aan het overleven.

Ik woon hier nu bijna twee jaar in een fijn appartement. Ik heb nog steeds fysiotherapie. Daar oefen ik nog met kleine stapjes lopen. Bij de klankschaalsessies vind ik ontspanning en sinds kort schilder ik ook. Nog nooit eerder gedaan.”